Srpska pravoslavna crkva 12. februara proslavlja Svetog Vasilija Velikog, Svetog Grigorija Bogoslova i Svetog Jovana Zlatoustog, trojicu najistaknutijih hrišćanskih učitelja čije je bogoslovlje snažno obeležilo istoriju Crkve.
U 11. veku među vernicima su postojale podele – jedni su uzdizali Vasilija zbog njegove mudrosti, strogosti i hrabrosti, drugi Grigorija zbog dubine i uzvišenosti teološke misli, a treći Jovana Zlatoustog zbog izuzetne rečitosti i jasnoće u tumačenju vere. Spor je, prema predanju, razrešen 1084. godine, u vreme cara Aleksija Komnena, kada su se svetitelji javili episkopu Jovanu i poručili da su pred Bogom jedno i da među njima nema razdora. Tada je ustanovljen njihov zajednički praznik.
Sveti Vasilije ostao je upamćen i kao pisac liturgije koja se služi deset puta godišnje u najznačajnijim danima crkvene godine. Sveti Grigorije je kao carigradski episkop učvršćivao pravoslavlje i branio ga od jeresi, dok je Sveti Jovan Zlatousti, nadaren besednik i tumač Svetog pisma, svojom snagom reči nadmašio tadašnje retoričare.
U narodu postoji verovanje da vetrovi koji duvaju na ovaj dan nagoveštavaju kakva će biti godina – hladna, topla ili rodna. Sveta tri jerarha uživaju posebno poštovanje u srpskom narodu, gde su od davnina esnafska slava metalaca, dok ih pravoslavni Grci slave i kao školski i nacionalni praznik.
