Na današnji dan Crkva se seća Svetog Simeona Mirotočivog, nekadašnjeg velikog župana Stefana Nemanje, državnika i duhovnika koji je obeležio čitavu jednu epohu srpske istorije.
Rođen oko 1114. godine u Ribnici, kod današnje Podgorice, Nemanja je postao ujedinitelj srpskih zemalja i tvorac snažne, samostalne države. Kao vladar učvrstio je političku stabilnost, uspostavio mir sa susedima i dosledno štitio pravoslavnu veru. Istovremeno, u narodnom predanju ostao je zapamćen kao milosrdan i darežljiv prema siromašnima.
Godine 1196. odrekao se prestola u korist svog srednjeg sina, potonjeg kralja Stefana Prvovenčanog, čime je započeo novu etapu svog života. Već narednog dana zamonašio se u manastiru Studenica, svojoj zadužbini, i dobio monaško ime Simeon.
Ubrzo potom odlazi na Svetu Goru, najpre u manastir Vatoped, gde se već nalazio njegov najmlađi sin, monah Sava, kasnije prvi srpski arhiepiskop – Sveti Sava. Otac i sin zajedno obnavljaju manastir Hilandar, koji su dobili od vizantijskog cara. Upravo u Hilandaru, 1199. godine, završio je svoj zemaljski život, pošto je u njemu proveo poslednjih sedam meseci.
Njegove mošti su kasnije prenete u Studenicu, gde počiva kao svetitelj. Zbog čudotvornog isticanja mira iz njegovih moštiju nazvan je Mirotočivi. Predanje govori i o vinovoj lozi koja je izrasla iz njegovog prvobitnog groba u Hilandaru i koja, prema verovanju, i danas daruje plodove kao blagoslov onima koji se mole za potomstvo.
Pored Studenice i Hilandara, Stefan Nemanja je podigao i Đurđeve stupove, manastir Svetog Nikole kod Kuršumlije i crkvu Svete Bogorodice na ušću Kosanice, ostavivši dubok trag i u duhovnoj i u državnoj gradnji.
O njegovom životu svedočili su njegovi sinovi, Sveti Sava i Stefan Prvovenčani, kao i jeromonah Domentijan, koji su u svojim žitijima sačuvali uspomenu na vladara koji je moć zamenio smirenjem, a presto monaškim zavetom.
